Vaaz

Merhum Bor Müftü Nail Efendi, göçmenlerimizin geldiği sırada bir gün bahçesine gider. Görür ki yaşlı bir ağaç kesilmiş, parçalanmış, pürleri taşınmış, birkaç parça kalın gövde kalmış. Vaaz konusu tam kıvamını bulmuştur. Namazdan sonra vaaza başlar; -‘Ey cemaati müslimin. Benim şehir içindeki bahçeden ağaç kesmişler, parçalar pürlerini götürmüşler. Kalmış birkaç gövde. Böyle olmuş ey.’ Herkes sözün nereye varacağından habersiz yahut varacağını sandığı sonuçtan adeta mahcup bekler, o hala devam eder. -‘Kim yapmış bunu biliyormusunuz?Yeni göçmenler. Yapar ya. yapsın. Soğukta evsiz barksız, ateşsiz, aç, susuz ne yapacak onlar? Onları o halde bırakırsak bu yaptıklarının günahı bize ait. Benim bağa girenler gelip kalanları da götürsünler, hatta diğer ağaçları da kessinler, benden helal olsun.’der. İşte halka inip oradan yüreklere işleyen bir vaaz. Ertesi gün yardım, asil bir feragat şeklinde oluk gibi akar.